Trzecia niedziela Adwentu ukazuje Jana Chrzciciela w diametralnie innej sytuacji. Już nie jest w stanie wypełniać swojej misji, gdyż jest zamknięty w więzieniu. Co więcej, pojawiają się w nim wątpliwości: czy zapowiadanym Mesjaszem jest faktycznie Jezus z Nazaretu, czy może trzeba jeszcze czekać na kogoś innego. Jan wysyła uczniów do Jezusa z zapytaniem wprost i też nie otrzymuje konkretnej odpowiedzi: „Idźcie i oznajmijcie Janowi to, co słyszycie i na co patrzycie…”. Tak jakby chciał powiedzieć: „zobacz co się dzieje i sam wyciągnij wnioski”.

Sytuacja Jana pokazuje trochę kondycję człowieka wierzącego – niby wie, ale nie do końca. Chrześcijanin jest powołany do poszukiwania odpowiedzi. Bóg nie jest dla człowieka kimś na kształt GPSu, który pokaże trasę z dokładnością metra i jeszcze wyliczy czas dotarcia do celu przy uwzględnieniu wszelkich warunków drogowych. Bóg jest dobrym nauczycielem. A każdy chyba wie, że dobry nauczyciel to ten, który zmotywuje ucznia do samodzielnego poszukiwania rozwiązania. Bóg też nie daje odpowiedzi wprost. Pokaże znaki, przekaże wskazówki, ale wnioski i decyzje należą do mnie. Jan Chrzciciel zostaje przez Jezusa nazwany największym spośród proroków – a przecież niepozbawionym wątpliwości. Nie jest jednak ani „trzciną kołyszącą się na wietrze”, czyli człowiekiem idącym tam gdzie wszyscy, ani „człowiekiem ubranym w miękkie szaty”, czyli kimś, kto sam wie najlepiej. Raczej kimś, kto chce i potrafi odczytywać znaki Bożej obecności – i tu jest stawiany za wzór. Dlatego dla mnie osobiście wiara jest czymś nieustannie fascynującym – bo człowiek może ciągle zadawać pytania i poszukiwać odpowiedzi. Szukać głębiej i odkrywać wciąż więcej. To się nigdy nie znudzi.

---