Nadszed\u0142 Wielki Post. Dla mnie to zawsze czas nie tylko intensywniejszej pracy nad sob\u0105, ale r\u00f3wnie\u017c g\u0142\u0119bszego ws\u0142uchiwania si\u0119 w S\u0142owo Bo\u017ce. B\u0119d\u0119 si\u0119 stara\u0142 od czasu do czasu podzieli\u0107 tutaj jak\u0105\u015b kr\u00f3tsz\u0105 b\u0105d\u017a d\u0142u\u017csz\u0105 refleksj\u0105 na temat us\u0142yszanego S\u0142owa, mo\u017ce kto\u015b co\u015b skorzysta.<\/p>\n
***<\/p>\n
Ewangelia pierwszej wielkopostnej niedzieli ukazuje Jezusa kuszonego na pustyni. Mo\u017cna t\u0119 scen\u0119 rozwa\u017ca\u0107 w wielu r\u00f3\u017cnych aspektach, ale dla mnie punktem wyj\u015bcia by\u0142a my\u015bl nast\u0119puj\u0105ca: Diabe\u0142 doskonale wie, kim jest Jezus. I skoro mimo wszystko s\u0105dzi, \u017ce Syn Bo\u017cy mo\u017ce ulec pokusie, to znaczy, \u017ce ma zafa\u0142szowany obraz Boga. I ten fa\u0142szywy obraz pr\u00f3buje przekaza\u0107 tak\u017ce ka\u017cdemu cz\u0142owiekowi. Wida\u0107 to zreszt\u0105 bardzo wyra\u017anie w pierwszym (udanym!) kuszeniu ludzi w ogrodzie Eden: R<\/em>zek\u0142 w\u0105\u017c do niewiasty: \u201eNa pewno nie umrzecie! Ale wie B\u00f3g, \u017ce gdy spo\u017cyjecie owoc z tego drzewa, otworz\u0105 si\u0119 wam oczy i tak jak B\u00f3g b\u0119dziecie znali dobro i z\u0142o\u201d (Rdz 3,4-5).\u00a0<\/em>Ukazuje im Boga jako takiego, kt\u00f3ry nie pozwala pozna\u0107 ca\u0142ej prawdy, kt\u00f3ry co\u015b przed nimi ukrywa i broni im dost\u0119pu do pe\u0142ni \u017cycia. To jest odwieczny, praktyczny model dzia\u0142ania Z\u0142ego: „ja wam poka\u017c\u0119 co\u015b, czego B\u00f3g wam odmawia”. Taki obraz Boga jest oczywi\u015bcie fa\u0142szywy, ale cz\u0142owiek \u0142atwo daje si\u0119 nabra\u0107.<\/p>\n Prawda jest taka, \u017ce nam, katolikom, przez ca\u0142e \u017cycie towarzysz\u0105 fa\u0142szywe obrazy Boga, wpojone nieumiej\u0119tnie przez rodzic\u00f3w, ksi\u0119\u017cy czy katechet\u00f3w, czy przez w\u0142asne b\u0142\u0119dne przemy\u015blenia. I je\u017celi nasza wiara prawid\u0142owo si\u0119 rozwija, to te fa\u0142szywe obrazy Boga powinny w pewnym momencie zosta\u0107 przekszta\u0142cone w obraz prawdziwy. Niestety nie zawsze tak jest. Cz\u0119sto nasza wiara si\u0119 nie rozwija, a my poddajemy si\u0119 pokusie fa\u0142szywego obrazu Boga i takiego Boga ci\u0105gle nosimy w naszej wyobra\u017ani. Te fa\u0142szywe wizje Boga mo\u017cna zobaczy\u0107 w pokusach, kt\u00f3re szatan podsuwa Jezusowi.<\/p>\n Pierwsza pokusa: Jezus odczu\u0142 w ko\u0144cu g\u0142\u00f3d. Rzek\u0142 Mu wtedy diabe\u0142: Je\u015bli jeste\u015b Synem Bo\u017cym, powiedz, \u017ceby te kamienie sta\u0142y si\u0119 chlebem.<\/em> To jest wizja Boga, kt\u00f3ry spe\u0142nia nasze zachcianki. Kt\u00f3ry sprawi, \u017ce \u017cycie b\u0119dzie \u0142atwe, lekkie i przyjemne. To pokusa wykorzystania wiary i relacji z Bogiem dla w\u0142asnych korzy\u015bci – skoro B\u00f3g wszystko mo\u017ce, w dodatku mnie kocha i chce mi da\u0107 wszystko co najlepsze, to jaka jest przeszkoda, \u017cebym mia\u0142 to, czego potrzebuj\u0119, i nie musia\u0142 si\u0119 specjalnie wysila\u0107? I w tej ewangelicznej scenie m\u00f3g\u0142by Jezus zamieni\u0107 kamie\u0144 w chleb, bo to le\u017cy w Jego mo\u017cliwo\u015bciach i nie by\u0142oby niczym z\u0142ym, wr\u0119cz przeciwnie. Ale On tego nie czyni – pokazuje, \u017ce nie jest takim Bogiem, kt\u00f3rego mo\u017cna zmusi\u0107 do p\u00f3j\u015bcia na \u0142atwizn\u0119, do uczynienia cudu tam, gdzie potrzebny jest po prostu ludzki wysi\u0142ek. Gdyby tak robi\u0142, tak naprawd\u0119 nie by\u0142by Bogiem, tylko narz\u0119dziem w ludzkim r\u0119ku, czarodziejsk\u0105 r\u00f3\u017cd\u017ck\u0105. A B\u00f3g chce, aby\u015bmy pok\u0142adali nadziej\u0119 w Nim. \u017beby\u015bmy ufali Jego woli, cho\u0107by si\u0119 wszystko w \u017cyciu wali\u0142o. Wtedy dopiero sprawdza si\u0119 nasza wiara. Jezus m\u00f3wi: Nie samym chlebem \u017cyje cz\u0142owiek, ale ka\u017cdym s\u0142owem, kt\u00f3re pochodzi z ust Bo\u017cych. <\/em><\/p>\n Druga pokusa: wzi\u0105\u0142 Go diabe\u0142 do Miasta \u015awi\u0119tego, postawi\u0142 na naro\u017cniku \u015bwi\u0105tyni i rzek\u0142 do Niego: Je\u015bli jeste\u015b Synem Bo\u017cym, rzu\u0107 si\u0119 w d\u00f3\u0142! Jest bowiem napisane: Anio\u0142om swoim rozka\u017ce o Tobie, a na r\u0119kach nosi\u0107 Ci\u0119 b\u0119d\u0105, by\u015b przypadkiem nie urazi\u0142 swej nogi o kamie\u0144.<\/em> To jest kolejna fa\u0142szywa wizja przedstawiaj\u0105ca Boga jako kogo\u015b oczywistego i widzialnego. Cz\u0142owiek chcia\u0142by Boga \u015bci\u0105gn\u0105\u0107 w d\u00f3\u0142, tutaj, na ten \u015bwiat. Boga zobaczy\u0107, dotkn\u0105\u0107, do\u015bwiadczy\u0107 cudu… i w ten spos\u00f3b wielu m\u00f3wi: \u201egdybym zobaczy\u0142 cud na w\u0142asne oczy – uwierzy\u0142bym\u201d, „gdyby B\u00f3g naprawd\u0119 autentycznie do mnie przem\u00f3wi\u0142, to bym Go s\u0142ucha\u0142”. Ko\u015bcio\u0142owi przecie\u017c ufa\u0107 dzi\u015b nie mo\u017cna – straci\u0142 autorytet, ksi\u0119\u017ca si\u0119 zeszmacili, tu wi\u0119c Boga nie b\u0119d\u0119 szuka\u0107. Je\u015bli sam do mnie nie przem\u00f3wi, to Go nie ma i koniec dyskusji. A Jezus m\u00f3wi: Nie b\u0119dziesz wystawia\u0142 na pr\u00f3b\u0119 Pana, Boga swego.<\/em><\/p>\n I wreszcie trzecia pokusa: wzi\u0105\u0142 Go diabe\u0142 na bardzo wysok\u0105 g\u00f3r\u0119, pokaza\u0142 Mu wszystkie kr\u00f3lestwa \u015bwiata oraz ich przepych i rzek\u0142 do Niego: Dam Ci to wszystko, je\u015bli upadniesz i oddasz mi pok\u0142on<\/em>. To jest bardzo cz\u0119sto spotykana wizja Boga, kt\u00f3remu wystarczy co\u015b da\u0107 od czasu do czasu, \u017ceby zag\u0142uszy\u0107 w\u0142asne sumienie i m\u00f3c dalej spokojnie grzeszy\u0107. B\u00f3g-ksi\u0119gowy, kt\u00f3ry kieruje si\u0119 bilansem dobra i z\u0142a. I tak sobie czasem my\u015bl\u0119: co z tego, \u017ce grzesz\u0119? Przecie\u017c jestem dobrym cz\u0142owiekiem, przyjaznym, pomocnym itd. Prawda, B\u00f3g to wszystko widzi. Ale widzi te\u017c to, \u017ce ka\u017cdego dnia oddaj\u0119 pok\u0142on szatanowi swoim grzechem, do kt\u00f3rego ju\u017c si\u0119 przyzwyczai\u0142em i z kt\u00f3rym mo\u017ce ju\u017c nawet nie walcz\u0119. Czasem rzeczywi\u015bcie chcemy w jaki\u015b spos\u00f3b Boga przekupi\u0107: da\u0107 Mu jaki\u015b dobry uczynek, jak\u0105\u015b ofiar\u0119, mo\u017ce chwil\u0119 modlitwy albo jak\u0105\u015b form\u0119 postu, \u017ceby tylko przymkn\u0105\u0142 oko na m\u00f3j grzech. W podobny spos\u00f3b my\u015bleli Izraelici. A B\u00f3g przecie\u017c nie jest ksi\u0119gowym. On pragnie mojego nawr\u00f3cenia, czyli odej\u015bcia od ka\u017cdego z\u0142a, a zw\u0142aszcza od tego, do kt\u00f3rego si\u0119 mocno przywi\u0105za\u0142em i kt\u00f3rym codziennie oddaj\u0119 pok\u0142on diab\u0142u. Czas powiedzie\u0107 ostro: Id\u017a precz, szatanie! Jest bowiem napisane: „Panu, Bogu swemu, b\u0119dziesz oddawa\u0142 pok\u0142on i Jemu samemu s\u0142u\u017cy\u0107 b\u0119dziesz<\/em>\u201d.<\/p>\n Wielu ludzi z mojego pokolenia i starszych ma takie do\u015bwiadczenie z dzieci\u0144stwa, kiedy rodzice uczyli: „b\u0105d\u017a grzeczny, bo bozia ci\u0119 ukarze” albo „odm\u00f3w paciorek, bo bozia si\u0119 obrazi”. Z czasem obraz „bozi” ust\u0105pi\u0142 miejsca Bogu,\u00a0 ale cechy niestety pozosta\u0142y podobne i wci\u0105\u017c czasem patrzymy na Boga widz\u0105c w Nim kogo\u015b, kim nie jest. Maj\u0105c zafa\u0142szowany obraz ci\u0119\u017cko jest wej\u015b\u0107 w blisk\u0105 relacj\u0119. Dlatego Wielki Post mo\u017ce by\u0107 tak\u017ce czasem oczyszczenia mojego obrazu Boga. \u017bebym zobaczy\u0142 Go takim, jakim jest. Bardziej Go pozna\u0142 i bardziej pokocha\u0142.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nadszed\u0142 Wielki Post. Dla mnie to zawsze czas nie tylko intensywniejszej pracy nad sob\u0105, ale r\u00f3wnie\u017c g\u0142\u0119bszego ws\u0142uchiwania…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":696,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[10,4],"tags":[],"class_list":["post-695","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog","category-mysli"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/michalbaranski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/695","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/michalbaranski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/michalbaranski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/michalbaranski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/michalbaranski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=695"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/michalbaranski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/695\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":698,"href":"https:\/\/michalbaranski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/695\/revisions\/698"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/michalbaranski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/696"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/michalbaranski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=695"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/michalbaranski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=695"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/michalbaranski.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=695"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}